wzw-a

Wzw-a

Zakażenie wirusem wzw A. Przenosi się przez kontakt bezpośredni, przez wodę i pożywienie skażone kałem zawierającym wirusy. Przebieg choroby: Niedyspozycja trwa od 6 do 50 dni, objawy pojawiają się po 2 tyg. od zakażenia. Większość pacjentów zarażonych wirusem wzw A zdrowieje bez komplikacji, a wątroba wraca do formy w ciągu 2-3 miesięcy. Przypadki śmiertelne (ok. 0,2 proc.) dotyczą osób starszych (po 50. r. ż.), które wcześniej miały kłopoty z wątrobą. Diagnostyka wirusa wzw A: Badanie lekarskie (widoczna żółtaczka, wątroba powiększona i tkliwa przy obmacywaniu), badania laboratoryjne - określenie poziomu enzymów: AspAT, AlAT, GTP i stężenia bilirubiny - barwnika wywołującego żółtaczkę. Badania te pozwalają ocenić stopień uszkodzenia narządu i odróżnić świeże zakażenie od przebytego (we krwi pozostają tylko przeciwciała typu IgG świadczące o nabyciu dożywotniej odporności). Profilaktyka: Przestrzeganie zasad higieny, kontrolowanie jakości ujęć wody i miejsc przygotowywania posiłków. Zakażeniu zapobiega szczepienie. Szczepionka zawiera unieszkodliwione wirusy; podaje się ją w dwóch dawkach w odstępach 6-12 mies. Chroni nas przez ponad 10 lat. To szczególnie ważne u osób zakażonych wirusami wzw B lub wzw C. U nich nadkażenie wirusem wzw A może mieć bardzo poważne skutki zdrowotne, a nawet prowadzić do śmierci. Szczepienie powinni też rozważyć pracownicy żłobków, przedszkoli i szkół podstawowych oraz kanalizacji miejskiej i przedsiębiorstw oczyszczania miasta. Ci pierwsi mają codzienny kontakt z dużą grupą dzieci, które często roznoszą wirusy, nie wykazując zauważalnych objawów zakażenia. Ci ostatni - kontakt z potencjalnymi źródłami zakażenia (odpadki, ścieki). Leczenie objawowe: leżenie, picie dużej ilości płynów. Należy ograniczyć przyjmowanie leków, by nie obciążać dodatkowo wątroby. Nie nadużywać zwłaszcza środków uspokajających i przeciwbólowych.

wzw a