Śledziona , choć nie jest w organizmie niezbędna, może sprawić kłopoty. Ten liczący zaledwie kilka gramów organ umiejscowiony w jamie brzusznej, wskutek zakażenia czy choroby wątroby musi zostać usunięty.
Choroba śledziony zazwyczaj kończy się jej usunięciem, czyli wykonaniem splenektomii . Wycinana jest u pacjentów z chorobami hematologicznymi, pęknięciem śledziony, ropniami, torbielami (o średnicy większej niż 10 cm), nadciśnieniem wrotnym, nowotworem oraz niektórymi wariantami tętniaka tętnicy śledzionowej.
Zabieg usunięcia śledziony najczęściej wykonywany jest laserowo. Jednak nim dojdzie do zabiegu przez około 2 tygodnie podaje się choremu immunoglobuliny lub surowicę anty - D. Konieczne jest również szczepienie przeciwko bakteriom otoczkowym tj. pneumokokom, meningokokom, Haemophilus influenzae typu b. Usunięcie śledziony jest najlepszą metodą walki z małopłytkowością .
Mimo że zabieg splenektomii nie jest skomplikowany u niektórych pacjentów występują powikłania. Najczęściej dochodzi do zakażenia, tzw. zespołu po splenektomii oraz zespołu OPSI (posocznica). Sporadycznie występuje też zakrzepica żylna.
Po usunięciu śledziony jej funkcje zostają przejęte przez inne narządy, przede wszystkim przez wątrobę . Jedną z funkcji śledziony jest unieszkodliwianie bakterii otoczkowych (pneumokoków), dlatego osoby żyjące bez tego organu mają obniżoną odporność . Zabieg usunięcia śledziony nie jest wykonywany u dzieci poniżej czwartego roku życia.
Śledziona: magazynierka w służbie odporności