Zespół chronicznego zmęczenia

Stan będący nadal przedmiotem badań, charakteryzujący się występowaniem przewlekłego, nieustannego zmęczenia, trwającego przynajmniej 6 miesięcy, pogłębiającego się przy nieznacznym wysiłku i wywołującego spadek aktywności zawodowej, społecznej albo w sferze życia osobistego.
Zespół chronicznego zmęczenia. Bardzo silne, przewlekłe zmęczenie powoduje, że dla osób z tym schorzeniem nawet zwykłe aktywności dnia codziennego stają się wysiłkiem

Artykuł jest częścią publikacji pochodzącej z nowej serii Biblioteki Gazety Wyborczej pt.: Wielka Encyklopedia Medyczna, którą nabyć można w Kulturalnym Sklepie lub w każdą środę w kiosku

Oprócz ww. objawów konieczne jest również występowanie, przez przynajmniej 6 miesięcy, 4 lub więcej spośród następujących symptomów: ciężkie zaburzenia pamięci i koncentracji, poważnie ograniczające życie społeczne i osobiste jednostki, zapalenie gardła, bóle szyjnych i pachowych węzłów chłonnych, bóle mięśniowe oraz stawowe, niespowodowane stanem zapalnym i niepowodujące obrzmienia, bóle głowy odmienne od ewentualnie odczuwanych w przeszłości, niezdolność do wypoczynku podczas snu, a także osłabienie, spowodowane aktywnością fizyczną i przedłużające się przez co najmniej 24 godz.

Aby móc przypisać występowanie ww. objawów zespołowi chronicznego zmęczenia, konieczne jest wykluczenie wszelkich pozostałych schorzeń, mogących wywoływać podobne symptomy, m.in. niedoczynności tarczycy, wirusowego zapalenia wątroby typu B albo przewlekłego typu C, nowotworów, depresji, schizofrenii, demencji, jadłowstrętu.

Zespół chronicznego zmęczenia został opisany po raz pierwszy w 1994 r. w artykule opublikowanym na łamach prestiżowego magazynu "Annals of Internal Medicine", natomiast w 2009 r. magazyn "Science" ogłosił wyniki badań, zgodnie z którymi jednym z czynników wywołujących schorzenie jest retrowirus Xenotropic murine leukemia virus (XMRV), którego przeciwciała zidentyfikowano u 95% pacjentów dotkniętych zespołem chronicznego zmęczenia. Kryterium pomocnym w rozpoznaniu choroby jest także zmniejszenie o ponad 50% średniej aktywności dziennej pacjenta oraz utrzymywanie się tego stanu przez przynajmniej 6 miesięcy. Liczne stosowane środki zaradcze (psychoterapia, podawanie witamin, immunoglobulin, leków przeciwdepresyjnych, antybiotyków itd.) w większości przypadków nie przynoszą żadnych pozytywnych rezultatów.

Osobami najbardziej podatnymi na występowanie zespołu chronicznego zmęczenia są kobiety między 35. a 40. rokiem życia, podczas gdy u dzieci i osób starszych schorzenie to prawie nie występuje.

zmęczenie

Termin powszechnie używany, wskazuje na podatność na znużenie, niedobór energii i zmniejszenie tolerancji wysiłku. Zmęczenie organiczne związane jest z obecnością chorób, m.in. neoplazji, anemii, chorób zakaźnych hormonalnych lub metabolicznych. Funkcjonalnie zmęczenie definiuje się natomiast jako wyrażenie określające zaburzenie sfery emocjonalnej i psychicznej,

Więcej o: