Zimne stopy i dłonie - objaw, który budzi lęk. Ta groźna choroba przez lata może być bezobjawowa

Stale zimne ręce i nogi mogą być symptomem co najmniej kilku różnych schorzeń, choć czasami może to być cecha dziedziczna oraz zwykły objaw związany ze zmianami temperatury otoczenia. Kiedy jednak jest to oznaka groźnej choroby? Kiedy zimne dłonie i stopy powinny nas zaniepokoić?

Zimne dłonie i stopy nie dziwią zimą czy też gdy przebywamy w pomieszczeniu, w którym panuje niska temperatura. Niektóre osoby skarżą się jednak, że ich dłonie są stale lodowate, a skóra na kończynach blada czy sina. Zwykle nie ma się czym martwić, jeżeli jest to stan, który mija, gdy tylko zadbamy o właściwą odzież czy zmienimy otoczenie na cieplejsze. Jeśli jednak jest to coś, co towarzyszy nam stale, niezależnie od okoliczności, może czas odwiedzić lekarza i ustalić przyczynę?

Dlaczego moje ręce i stopy są stale zimne?

Jeśli od czasu do czasu, zwykle gdy znajdziemy się w chłodnym otoczeniu, czujemy że nasze ręce i stopy natychmiast marzną, wiąże się to z tak zwanym objawem Raynauda. Oznacza, że w reakcji na zimno niektóre naczynia krwionośne, te które prowadzą do kończyn, nagle mocno się zwężają, co powoduje przejściowe niedokrwienie kończyn. Najpierw nasza skóra blednie i przybiera siny odcień, a następnie - gdy naczynia krwionośne znów się rozszerzają - wyraźnie czerwienieje. Niekiedy towarzyszy temu lekkie mrowienie w kończynach. Zespół Raynauda to zwykle niegroźny objaw (niektórzy po prostu tak mają), ale - niestety - może też wiązać się z kilkoma poważniejszymi schorzeniami, w tym z miażdżycą, wysokim ciśnieniem czy cukrzycą. Kolejną przyczyną nadmiernego marznięcia kończyn może być anemia, która zmniejsza transport bogatej w tlen krwi, co w efekcie oznacza szybkie marznięcie dłoni i stóp. Ponadto za stale zimne kończyny mogą odpowiadać: niedoczynność tarczycy, toczeń lub twardzina (choroby autoimmunologiczne).

Zimne ręce i stopy - kiedy zacząć się martwić?

Stale zimne dłonie czy stopy wskazują, że coś blokuje przepływ krwi w naszych kończynach. Może to  wynikać z urazu i uszkodzenia tkanek. Najczęściej jednak przyczyną jest miażdżyca, czyli pogrubienie lub stwardnienie tętnic spowodowane nagromadzeniem płytki miażdżycowej na wewnętrznej wyściółce tętnicy. Płytka miażdżycowa to złogi składające się z cholesterolu, komórkowych produktów przemiany materii, wapnia i fibryny. Do ich powstania przyczyniają się cholesterolemia, czyli nadmiernie wysoki poziom cholesterolu we krwi, a także inne schorzenia, w tym cukrzyca, a ponadto wysokie ciśnienie krwi, otyłość, brak aktywności fizycznej, palenie papierosów, niewłaściwa dieta (w tym nadmiar tłuszczów nasyconych).  

Miażdżyca rozwija się powoli i początkowo nie daje żadnych wyraźnych objawów. Jeśli dotyka tętnic obwodowych zaopatrujących kończyny w krew, prowadzi do rozwoju miażdżycy nóg. Objawy to bolesne skurcze mięśni łydek w trakcie wysiłku fizycznego, zwane chromaniem przestankowym, nocne bóle nóg (łydek, podudzi, czasem biodra), drętwienie nóg, osłabienie mięśni w nogach, wolne gojenie się ran na kończynach dolnych, zmiana koloru skóry (jest sina, zaatakowana miażdżycą noga ma niższą temperaturę niż reszta ciała), strata owłosienia na nogach, wolniejsze rośnięcie paznokci u nóg. Do tego paznokcie stają się łamliwe, łatwo pękają. Dotykanie palców lub stóp, gdy są lodowato zimne, może być nawet bolesne. Hamowanie przepływu krwi w kończynach może również uszkodzić nerwy, prowadząc w efekcie do neuropatii.