Wypadki komunikacyjne stanowią najczęstszą przyczynę występowania zaburzenia stresowego pourazowego PTSD zaliczanego do grupy zaburzeń lękowych. Osoby które po przeżyciu wypadku komunikacyjnego nie odniosły poważnych obrażeń fizycznych, somatycznych, mogą mieć nadal trudność w powrocie do funkcjonowania porównywalnego sprzed wypadku, ze względu na nasilone problemy emocjonalne.
Zespół stresu pourazowego charakteryzuje się nawracającymi, niechcianymi i przykrymi wspomnieniami czy koszmarnymi snami dotyczącymi traumatycznego wydarzenia, unikaniem rozmów, wspomnień o urazie, a także unikanie sytuacji dotychczas niesprawiających problemów (takich jak jazda samochodem, przejście przez jezdnię), które w jakikolwiek sposób kojarzą się z urazem. Występują zmiany emocjonalne takie jak poczucie dystansu wobec otoczenia, zawężony zakres odczuwanych emocji pozytywnych a także charakterystyczne zaburzenia pamięci - fragmentaryczne niekompletne wspomnienie samego wydarzenia. Towarzyszą objawy przewlekłej reakcji stresowej i podwyższonego poziomu wzbudzenia wegetatywnego takie jak niepokój, drażliwość. Objawy te, utrzymujące się przez co najmniej miesiąc, a często przez wiele miesięcy czy lat po urazie są przyczyną problemów w funkcjonowaniu społecznym relacjach z bliskimi, obniżenia sprawności w pracy zawodowej. Zaburzenie stresowe pourazowe może wystąpić u osób, które uczestniczyły w wydarzeniu o charakterze traumatycznym (katastrofa, wypadek drogowy, napad, gwałt) albo były świadkami takiego wydarzenia i zareagowały na nie przerażeniem, bezradnością, przekonaniem o braku szans na ocalenie.
Obecnie w leczeniu zespołu stresu pourazowego najlepsze rekomendacje uzyskują różne warianty terapii poznawczo-behawioralnej, których skuteczność potwierdzono w wielu dobrze kontrolowanych i niezależnych badaniach z udziałem pacjentów doświadczających traumy różnego pochodzenia. Terapia poznawczo-behawioralna pacjenta cierpiącego na PTSD składa się z 8 do 12 sesji trwających 60-120 minut, przeprowadzanych raz lub dwa razy w tygodniu.