Poniżej dwie krótkie historie, opowiedziane przez osoby z autyzmem, pozwolą nam na chwilę spojrzeć na świat z ich perspektywy:
Znikająca siostra
"Nie rozumiałam dlaczego moja siostra nagle zniknęła w ciągu dnia. Kerstin dotychczas zawsze tu była, a teraz już jej nie ma. Desperacko chciałam zrozumieć i to doprowadziło mnie do przekonania: jeśli wszystko wygląda w określony sposób w salonie - słońce prześwituje przez zasłony, popielniczka na stole, obok gazeta - wtedy Kerstin właśnie wróci ze szkoły.
Ludzie często burzyli moje teorie. W momencie, gdy myślałam, że uchwyciłam związek między rzeczami, ktoś przesunął gazetę i nie wiedziałam już, co o tym myśleć. Czy Kerstin nie przyjdzie teraz do domu? A może ja nic nie rozumiałam? Nie. Przyczyna musiała być inna. Moja siostra nie mogła przyjść do domu dopóki wszystko nie było znowu poukładane. Gazeta powinna być z powrotem na swoim miejscu - tak musiało być. Gdyby tak nie było, wszystko, w co wierzyłam i co wiedziałam było bez znaczenia.
Gdy moja teoria została obalona przez wydarzenia, które okazały się nie takie, jak oczekiwałam, zaczynałam pracować nad nową teorią. Musiał być jakiś sposób na zrozumienie świata.' (Gunilla Gerland, 1996)
Zobacz młotek
"Gdy widzę młotek, wcale nie staję twarzą w twarz z młotkiem, ale szczerze mówiąc z pewną ilością niezwiązanych ze sobą części: zauważam sześcienny kawałek żelaza w towarzystwie przypadkowego kawałka drewna wbitego weń. Po tym uderza mnie przypadkowa natura żelaza i drewniana rzecz, których efektem jest całościowa percepcja młotkopodobnej konfiguracji (...)
Nazwa 'młotek' nie pojawia się natychmiast, ale dopiero wtedy, gdy owa konfiguracja jest dostatecznie utrwalona w czasie. Wreszcie, sposób użycia narzędzia staje się jasny, gdy uświadamiam sobie, że ta percepcyjna konfiguracja, zwana 'młotkiem', może być używana do prac stolarskich (...)
Każdy krok w tych kolejnych etapach integracji jest dla mnie ciężką pracą, to jest rodzaj wysiłku, który można opisać jako 'myślenie na drugim planie'.
Dla mnie postrzegać coś jest równoznaczne z konstruowaniem obiektu przy użyciu wyraźnie określonych ciągów myślowych.
W rzeczywistości wszystko to powinno postępować szybko i w pełni automatycznie bez świadomego wysiłku.' (Van Dalen, 1995)
Czytaj także:
Autyzm - połowa zagadki rozwiązana?
