Tienam - antybiotyk "ostatniej szansy". Właściwości, zastosowanie tienamu

Tienam to antybiotyk z grupy antybiotyków karbapenemowych. Stosowany jest w leczeniu powikłanych zakażeń bakteryjnych płuc, układu moczowego, zakażeń w obrębie jamy brzusznej, a także skóry i układu rozrodczego. Lek podaje się dożylnie w warunkach szpitalnych.

Tienam - charakterystyka leku

Tienam zawiera dwie substancje czynne: imipenem (antybiotyk należący do rodziny karbapenemów) oraz cylastatynę (inhibitor dehydropeptytazy). Zadaniem imipenemu jest zabicie bakterii atakujących organizm, natomiast cylastatyna hamuje enzym dehydropeptydazę w nerkach (w ten sposób zapobiega przedwczesnemu rozkładowi imipenemu, który ma wtedy czas zadziałać). Inne nazwy handlowe Tienamu to: Conet, Imipem, Primaxin, Tenacid, Zienam.

Tienam - wskazania

Antybiotyk można zastosować w następujących przypadkach:

  • powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej
  • ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne i respiratorowe zapalenie płuc
  • zakażenia śródporodowe i poporodowe
  • powikłane zakażenia układu moczowego
  • powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich
  • gorączka u pacjentów z neutropenią w przypadku podejrzenia zakażenia
  • leczenie posocznicy (obecność bakterii we krwi) w przypadkach, kiedy jest ona związana lub przypuszcza się, że jest związana z wyżej wymienionymi zakażeniami

Może być stosowany u chorych z osłabionym układem odpornościowym w przypadku gorączki.

Nie zaleca się stosowania Tienamu przy zapaleniach opon mózgowo-rdzeniowych, zapaleniu kości i szpiku (zakażeniu kości), zakażeniu płuc u pacjentów z mukowiscydozą. Nie stosuje się też tego leku przy profilaktyce zakażeń.

Tienam - skład i dawkowanie leku, objawy przedawkowania

Jedna fiolka leku zawiera 500 mg imipenemu w postaci imipenemu jednowodnego oraz 500 mg cylastatyny w postaci soli sodowej cylastatyny. Ponadto zawiera wodorowęglan sodu.

Lek można podawać dorosłym oraz dzieciom powyżej 1. roku życia. Dorosłym i młodzieży zazwyczaj daje się jedną fiolkę leku co 6 godzin lub dwie co 6 lub 8 godzin, w zależności od zaleceń lekarza. Osobom o masie ciała mniejszej niż 70 kg lub z chorobami nerek niekiedy zmniejsza się dawki. Dzieci dostają mniejsze dawki, zwykle co sześć godzin po 15 mg lub 25 mg na kilogram masy ciała. Nie podaje się tego leku dzieciom z chorobami nerek.

Tienam jest aplikowany w postaci dożylnej infuzji, która trwa około 20-30 minut, a podawanie większych dawek trwa nawet godzinę.

Objawem przedawkowania leku są drgawki przypominające napad padaczkowy, dezorientacja, drżenie, nudności, wymioty, obniżone ciśnienie tętnicze, spowolnienie pracy serca.

Zobacz wideo Antybiotyki i zakażenia bakteryjne w ciąży

Tienam - przeciwwskazania, działania niepożądane

Nie ma danych na temat stosowania leku u kobiet w ciąży, dlatego nie powinno się go stosować w tym okresie, chyba że lekarz zdecyduje inaczej (jeśli potencjalne korzyści z zastosowania leku przewyższają ryzyko dla dziecka). Lek może też przenikać do mleka matki.

Tienam nie można stosować, gdy pacjent jest uczulony na jakikolwiek składnik leku, a także u uczulonych na inne antybiotyki, takie jak penicyliny, cefalosporyny lub karbapenemy.

Możliwe rzadkie działania niepożądane to:

  • reakcje alergiczne (wysypka, obrzęk twarzy, warg, języka, gardła), problemy z oddychaniem lub przełykaniem, obniżenie ciśnienia krwi
  • złuszczanie się skóry (toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka)
  • ciężkie alergie skórne (rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona)
  • ciężkie wysypki skórne ze złuszczaniem się skóry i wypadaniem włosów (złuszczające zapalenie skóry)

A także: nudności, wymioty, biegunka, obrzęk wzdłuż przebiegu żyły, wrażliwość na dotyk w miejscu wkłucia, wysypka, nieprawidłowa czynność wątroby, zwiększenie stężenia niektórych rodzajów białych krwinek.

Więcej o: