Skleroterapia: na czym polega, kiedy się ją stosuje

Skleroterapia (ostrzykiwanie) jest to niechirurgiczna metoda leczenia żylaków i śródskórnych pajączków naczyniowych. Polega na wprowadzeniu do naczynia krwionośnego specjalnych preparatów, mających za zadanie obkurczenie ściany naczynia krwionośnego i zapoczątkowanie zmian zaplanych. W efekcie naczynie krwionośne ulega zamknięciu i zwłóknieniu, a następnie wchłonięciu.

Skleroterapia - na czym polega zabieg?

Skleroterapia to jedna z metod leczenia chorób żył, potocznie zwanych żylakami. Żylaki to, inaczej mówiąc, zmiany w budowie żył, polegające na ich wydłużeniu i poszerzeniu, co powoduje, że zmieniają swój kształt i przebieg. Stają się kręte, zgrubiałe, widoczne pod skórą. Spotykamy różne typy żylaków, w tym pajączki naczyniowe (teleangiektazje), czyli poszerzone żyłki, znajdujące się płytko w skórze, a także żylaki siatkowate, które tworzą siatkę żył tuż pod skórą, najczęściej w dole podkolanowym lub na bocznej powierzchni łydki albo uda. Nie są bolesne i nie powodują obrzęków.

Najgroźniejsze są żylaki znajdujące się na głównych pniach żylnych. Mogą być zlokalizowane na żyle odpiszczelowej oraz odstrzałkowej i uwidaczniać się na przyśrodkowej części kończyny lub na tylnej powierzchni łydki. Prowadzą do groźnej dolegliwości w postaci przewlekłej niewydolności żylnej.

A trakcie zabiegu skleroterapii do chorobowo zmienionych naczyń wstrzykuje się specjalny preparat za pomocą bardzo cienkich igieł, dzięki czemu jest to zabieg prawie bezbolesny. Wstrzyknięta substancja powoduje obkurczenie się naczynia krwionośnego, a następnie w tym miejscu dochodzi do kontrolowanego stanu zapalnego. Fragment naczyńka staje się niedrożny i po pewnym czasie ulega wchłonięciu przez organizm.

Do zamykania maleńkich naczynek stosuje się płyn obliterujący, natomiast przy większych żylakach zamiast płynu, używa się pianki. Udaje jest wtedy zamknąć nawet większe naczynia krwionośne. Aby osiągnąć właściwy leczniczy skutek trzeba zabieg powtórzyć kilka razy, czasem nawet sześć i więcej. Większość zabiegów jednak się udaje i poprawia jakość życia oraz wygląd nóg. Cały proces zajmuje jednak zazwyczaj kilka miesięcy. Skleroterapię można ponadto łączyć z innymi metodami leczenia żylaków, w tym z zamykaniem naczyń podczas operacji chirurgicznej. Jeden zabieg trwa od 30 do 60 minut i nie wymaga znieczulenia lub tylko znieczulenia miejscowego.

Zobacz wideo

Skleroterapia - wskazania do zabiegu

Skleroterapię można wykonać na żyle o średnicy nie większej nić 8 mm. Można tego typu zabieg zastosować u osób starszych, schorowanych, którzy mają przeciwwskazania do zabiegów w znieczuleniu ogólnym.

Wskazaniem do skleroterapii mogą być niegojące się owrzodzenia żylne, gdy zwykłe metody chirurgiczne są ryzykowne, a także żylaki naczyniowe, żylaki głębokie, żylaki po zabiegach operacyjnych, żyły siateczkowate, pajączki, a ponadto niewielkie wady naczyniowe.

Skleroterapia - jak zachować się po zabiegu? Jakie mogą być skutki uboczne?

Bezpośrednio po zabiegu należy unikać większego wysiłku. Konieczne jest noszenie przez tydzień pończochy uciskowej. Nie wolno też wystawiać nóg na działanie słońca. Z tego powodu większość zabiegów tego typu wykonuje się jesienią i zimą.

Możliwe skutki uboczne zabiegu:

  • świąd skóry bezpośrednio po zabiegu, trwający zazwyczaj kilka godzin
  • przejściowe przebarwienia na skórze, żyły mogą także przybrać ciemniejszy odcień, który znika po paru dniach
  • krwiaki, które mogą być widoczne do kilku tygodni lub nagromadzenie krwi w ostrzykiwanych naczyniach. Można temu zapobiegać stosując odpowiednie opaski uciskowe.
  • niektóre osoby odczuwają też bolesność przy dotyku w okolicy nakłuć lub na przebiegu całej żyły
  • bardzo rzadko zdarzają się także reakcje uczuleniowe
  • długo gojące się niewielkie ubytki skóry w miejscu wstrzyknięcia. Zdarzają się jednak rzadko, około 1 proc. przypadków.
  • obrzęki wokół kostek - zazwyczaj znikają samoistnie. Pomocne jest stosowanie odpowiednich opasek uciskowych.
  • przejściowo mogą także pojawić się siateczki małych naczyń krwionośnych w okolicy wstrzyknięć, które samoistnie znikają po 4-6 miesiącach. Tego typu komplikacje dotyczą części kobiet stosujących leczenie estrogenami.