Czy to depresja?

Użytkownik

Na ogół jestem pozytywną i pogodną osobą. Mam dobre stosunki z rodzicami, rodzeństwem, znajomymi, miałam też wspaniały, 5,5letni związek. Niestety rok temu, w okresie wiosennym pojawił się u mnie stan apatii, poczucia totalnego odrealnienia, utraty sensu, miałam poczucie że to zupełnie obojętne co się ze mną stanie, miałam też myśli samobójcze, postrzegałam samobójstwo jako dobre wyjście z potencjalnych problemów (np. gdybym zaszła w niechcianą ciążę). Do tego czułam się nieskończenie nieszczęśliwa i samotna. Mój partner bardzo mnie irytował, bez większego powodu. Jedyne konkretne zarzuty, jakie mogłam mieć to jego zaborczość i silny charakter, przez co czułam się czasem przytłoczona, bez przestrzeni. Wtedy prawie się rozstaliśmy. Wiązałam swój trudny stan z maturą, która mnie czekała, i która była źródłem stresu. Do tego przez ostatni rok, ja i mój partner żyliśmy w odległych od siebie miastach. Tak więc jakoś sobie ten stan wytłumaczyłam. Ale dokładnie po roku, czyli znów wiosną, ten stan do mnie powrócił. Do tego doszły zaburzenia snu, brak apetytu i to samo co kiedyś, poczucie przytłoczenia, braku wolności i utrata wiary w znalezienie dobrego rozwiązania. Nie wytrzymałam tego napięcia i odeszłam od mojego partnera. Czułam się tragicznie. Dziwiło mnie, że ludzie nie wariują masowo, skoro przecież nic nie ma sensu, nic nie jest na pewno.Teraz dochodzę do siebie i znów dostrzegam pozytywne strony życia, i bardzo żałuję swojej decyzji o rozstaniu, dociera do mnie, że przecież można było sobie poradzić ze wszystkimi problemami. To przez co przeszłam i to jakie stanowcze decyzje podjęłam, praktycznie ot tak, wydaje mi się teraz niedorzeczne.
Pytanie jakie mam to: czy to możliwe że taki stan jest związany z jakimś rodzajem depresji wiosennej, choć przez resztę roku jestem w normalnym stanie? Czy takie objawy są powodem do wizyty u lekarza? Czy to raczej zwykły zbieg okoliczności, że powtórzyło się to w taki sposób? Skąd u mnie aż takie poczucie odrealnienia? Trochę mnie to martwi...
Pozdrawiam i dziękuję za odpowiedź,
M.

  • 1 odpowiedzi

Odpowiedzi

    • Psychoterapeuta integratywny, terapeuta uzależnień. Prowadzi psychoterapię indywidualną, par oraz psychoterapię grupową.

    Trudno diagnozować na odległość i to na podstawie wiadomości na portalu, nie mniej... Opisuje Pani stan, który może się kojarzyć ze stanem depresyjnym, kiedy to trwa długo, warto sięgnąć po poradę specjalisty. Natomiast pisze też Pani o ważnych zmianach w Pani życiu, matura, wkraczanie w dorosłe życie. To czas w życiu człowieka kiedy zadajemy sobie szereg pytań natury egzystencjalnej: po co żyję? Czym jest życie? Co dalej? Jak mam odnaleźć swoje miejsce, swój sens?
    Każdy z nas przynajmniej kilka razy w życiu doświadcza kryzysu egzystencjalnego, to czas kiedy coś burzymy, by mogła powstać nowa jakość, nowy porządek.
    Pisze Pani, że w tej chwili odzyskuje jasne, pozytywne spojrzenie na życie, to jakby wychodziła Pani z mroku i znów mogła "normalnie" patrzeć. Stan przewlekłego smutku, apatii poczucia bezsensu nie musi do Pani wracać. Proszę patrzeć w życiu na to, co daje Pani siłę i pozwala Pani znaleźć swój własny, indywidualny życia tego sens - to zdaje się najlepsza obrona przed depresją.
    Tej ostatniej nie demonizujmy - czasem taki stan jest nam potrzebny, abyśmy się mogli zatrzymać, zwolnić i coś w naszym życiu przewartościować. Bez wątpienia jednak gdy stan taki się utrzymuje długo, bądź kiedy ma tendencję do częstego powracania, warto skonsultować się ze specjalistą (lekarzem, psychoterapeutą etc.)

    Czy ta odpowiedź była pomocna? Tak2

Na wasze pytania odpowiadają

  • Beata Melaniuk

    Psycholog dziecięcy, psychoterapeuta poznawczo - behawioralny. Mam doświadczenie w diagnozie dzieci z autyzmem, zespołem Aspergera, ADHD, trudnościami wychowawczymi.

  • Maria Kłym

    Psycholog. Prowadzę treningi umiejętności społecznych dla dzieci i młodzieży. Naukowo zajmuję się kształtowaniem tożsamości w okresie wczesnego dorastania.

  • Iwona Gnach-Olejniczak

    Stomatolog z ponad 20-letnim doświadczeniem. Specjalizuje się w implantologii i ortodoncji nieekstrakcyjnej. Opatentowała w Polsce metodę Dental Face Liftingu. Założycielka UNIDENT UNION Dental Spa.

  • Łukasz Fus

    Lekarz - absolwent I Wydziału Lekarskiego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Obecnie rezydent w Zakładzie i Katedrze Patomorfologii oraz doktorant Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

  • Magdalena Zemlak

    Lekarz rezydent chorób wewnętrznych oraz doktorant Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

  • Marek Wolski

    Lekarz rezydent w oddziale Chirurgii i Urologii Klinicznego Szpitala Dziecięcego w Warszawie przy ul. Marszałkowskiej 24.

  • Angelika Sobota

    Lekarz rezydent ginekologii i położnictwa w Klinice Perinatologii i Położnictwa ze Szkołą Rodzenia Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Białymstoku

  • Joanna Giza

    Dietetyk ukończyła Wydział Nauk o Żywieniu Człowieka,specjalizację Dietetyka,Poradnictwo Dietetyczne w IŻŻ. Prowadzi pacjentów szpitalnych z różnymi schorzeniami. Autorka warsztatów żywieniowych.

  • dietetyk Patrycja Sankowska

    Dietetyk, absolwentka Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie. Prowadzi poradnictwo żywieniowe. Autorka bloga diet-coaching.xaa.pl

  • Krystyna Zeńczak-Praga

    Magister fizjoterapii, dietetyk. Absolwentka AWF Poznań. Prowadzi własny gabinet w oraz pracuje na Uniwersytecie Medycznym w Poznaniu.

  • Jerzy Wilgus

    Jeden z najbardziej znanych i cenionych chirurgów plastycznych w Polsce. Właściciel NZOZ EUROKLINIKA w Katowicach.

  • Anna Grabek-Dąbrowska

    Psycholog dziecięcy, psychoterapeuta poznawczo-behawioralny.

  • Bronisław Hońca

    Psychoterapeuta integratywny, terapeuta uzależnień. Prowadzi psychoterapię indywidualną, par oraz psychoterapię grupową.

  • Magda Korulczyk

    Logopeda, Pedagog specjalny, Specjalista w Centrum Psychoterapii Ben-Med

  • Joanna Krawczyk

    Neuroterapeuta. Od kilkunastu lat pracuje z dziećmi i młodzieżą z zespołem Aspergera, wysoko funkcjonującym autyzmem i upośledzeniem umysłowym.