Anna Grabek-Dąbrowska

0 pytanie, 37 odpowiedzi

Psycholog dziecięcy, psychoterapeuta poznawczo-behawioralny.

Jestem ekspertem:

www.terapiahypnos.pl Zadaj pytanie

Ostatnia aktywnoœść

  • Wychowywanie dzieci to trudna, wymagająca praca na pełny etap, bez urlopu i przerw. Już na samym początku zapenię Panią, że nie ma Mam idealnych. My jako ludzie tacy nie jesteśmy. Mamy swoje gorsze i leprze dni, raz jesteśmy słabsi, raz mocniejsi. Tak to już jest. Nasze dzieci uczą się tego od poczatku swego żcyia, a jest to ważna nauka, gdyż pokazuje jak funkcionuje świat, ludzie, do którego te nasze pociechy prędzej czy później wejdą. To co jest ważne, to nie fakt popełnienia błędu (bo to się zdarzyło i pewnie dalej zdarzy), tylko uświadomienie sobie tego i praca nad sobą. Wydaje mi się, że ten etap Pani już osiągneła. Choroba córek na pewno nie pomaga w konsekwencji jaka powinna panować w Waszym domu. Fakt, że dziewczynki są już całkiem duże i nauczyły się pewnego wzorca zachowań, też trochę utrudnia nam pracę. Dochodzi do tego wiek starszej córki, która zbliża sie do okresu adolescencji. Ale wszystko jest jak najbardziej mozliwe. Proponuje na poczatek zastanowić się co chciałaby Pani zmienić, naprawić na samym poczatku. Niech to będą nie więcej niż dwie rzeczy. Zaczynamy zawsze małymi krokami, dajemy sobie i tej drugiej osobie sznase na sukces. Ustalamy (razem z dziecmi) obowiązującą od tej pory zasadę i ewentualne konsekwencję, jeśli zostanie ona złamana. Proszę pamietać o tym, że to nie jest równoznaczne z karą. Kara jest narzucina, konsekwencja powstaje z wyboru. Radziłabym wizytę u psychologa zajmującego sie likwidowaniem zachowań trudnych, który po glębszej analizie i dopytaniu, chętnie wskazę właściwe metody. Prosze także poczytać troche publikacji na temat metod wychowawczych u nastolatek, gdyż różnją sie już one od tych dla dzieci. Ma Pani dwie duże dziewczyny, które trzeba teraz "kupić", by wskazać im właściwą drogę.Pozdrawiam.

    na pytanie Mam dwie córki i nie umiem ich wychować
  • Witam Cię. Dobrze, że napisałaś do nas o swoich emocjach i uczuciach. Po pierwsze, chcę abyś wiedziała, że to jak się czujesz nie jest do końca zależne od Ciebie. Stany depresyjne (a bardzo możliwe że ty takie masz), to choroba jak każda inna. Trudno nam sobie z nimi poradzić, w pojedynkę raczej to się nie udaje. To nie jest choroba ciała, którą wszyscy widzą, dlatego to takie trudne. Nie wiem, czy można u Ciebie zdiagnozować klinicza depresję, ale wiem, że stan jaki opisujesz jest bardzo niepokojący. Powinnaś jak najszybiej porozmawiać o tym z rodzicami. Nie wstydz się tego. Jak mamy wysypkę, to szukamy dobrej maści. Tak samo jest w tym przypadku. Musicie poszukać takiego rozwiązania, który sprawi, że znowu będziesz zadowolona i radosna. Jesteś za młoda aby marnować czas na takie emocje. Twoi rodzice napewno bardzo Cię kochają i myślę, że widzą że coś dzieję się z Tobą niedobrego. Napewno też to że nie wiedzą jak ty to przeżywasz ich dodatkowo martwi. Odważ się i zrób ten pierwszy krok- porozmawiaj z nimi. Możesz opisać co czujesz w liście i dać im do przeczytania, jeśli pomoże Ci to w wyrażeniu siebie. Dzięki temu będziecie mogli poszukać drogi rozwiązania Twojego problemu. Na poczatek proponbuje lekarza psychiatrę, który może pomóc ci pozbyć się złych myśli oraz psychoterapeutę, który poprowadzi Cię w terapii. Nie bój się i nie martw. Dzisiejszy świat jest trudny i wiele ludzi ma podobne problemy jak Ty. Ważne, że można ten proces odwrócić i sprawić, aby Twoje dalsze życie było dla Ciebie przyjemną i fantastyczną przygodą.

    na pytanie Czy mam depresję? Czy to tylko stan przejściowy?
  • Witam. Z tego co Pani opisuje, widać, że męczy się Pani z wieloma nieprzepracowanymi emocjiami, które są w Pani i utrudniają spokojne funkcionowanie. Nie wiem jakie miała Pani doświadczenia ani dzieciństwo, są to napewno wazne i istotne informacje. Aby móc znaleść dla Pani jak najlepsze i najbardziej efektywne rozwiązanie, powinna Pani udać się do specialisty, który po głębszej analizie oceni i zaproponuje Pani możliwe rozwiązania. Proszę jak najszybciej zgłosić się do psychoterapeuty, który wskaże Pani właściwą drogę i da Pani wsparcie w walce z własnymi emociami. Proszę nie ignorować objawów, one raczej same nie przechodzą. Może też Pani skorzystać z konsultacji u lekarza psychiatry, który tymczasowo da Pani wsparcie np farmakologicze, wspomagające terapię. Pozdrawiam i życzę powodzenia :-)

    na pytanie Jestem agresywna i wybuchowa - jak sobie radzić?
  • Myślę, że powinna Pani zadać sobie pytanie: Czego Pani oczekuje od życia dla siebie? Rozumiem, że jjest Pani zaangażowana w związek ze swoim chłopakiem. Pytanie jednak, czy mimo tylu prób i wpadek na nowo, można liczyć na zmianę. Wierzę, w to, że Pani chłopak żałuje kradzieży na których go przyłapano. Nie zmienia to jednak faktu, że nie zmienia to jego zachowania. A tylko od niego zależy czy będzie pracował nad sobą czy też nie. Proponuje aby Pani usiadła i zrobiła spis dobrych i złych rzeczy w związku. Następnie bilans zysków i strat jakie Pani ponosi decydując się na bycie w tej relacji. Proszę to uważnie przestudiować i zastanowić się, jakie są Pani oczekiwania. Może Pani liczyć na możliwość zmiany partnera, ale proszę zrobić to racjionalnie opierając się na dowodach i doświadczeniu. Myślę, że to jest dobry moment aby pomyśleć o sobie i własnym szczęściu. Proponuje aby skorzystała Pani z wiyty u psychoterapety. Pomoże on poukładać myśli i wesprzeć w ewentualnym wyborze rozwiązania Pani problemu.

    na pytanie Kradzież w związku
  • Problemy o których piszesz, zaliczamy do tak zwanych zaburzeń odżywiania. To niby niewinne, jednak bardzo ciężkie problemy, gdzie trudno sobie poradzić samemu. Zazwyczaj wiążą się one z emocjami które przeżywamy a które nie przepracowujemy w efektywny i prawidłowy sposób. Może tak się dziać z bardzo różnych powodów, które powinien przepracować z tobą psychoterapeuta. Proponuję żebyś porozmawiała o swoich problemach z bliską ci osobą, rodzicami. Powiedz, że sobie nie radzisz z własnymi myślami i szukasz pomocy. Powiniście znaleść placówkę, która zajmuje się leczeniem zaburzeń odżywiania. To nie twoja wina, to trudne zaburzenie. Możesz też skorzystać z darmowych telefonów zaufania, gdzie pokierują cię dalej. Ważne jest to, abyś nie zignorowała teraz tych objawów. Nawet jak nie masz przekonania, udaj się na konsultacje do psychologa, psychiatry. To nie zaszkodzi a może zdecydowanie poprawić twoje samopoczucie a w konsekwencji codzienne życie :-)

    na pytanie Jedzenie stało się moją obsesją
  • Witam. Myślę, że na ten moment nie ma powodu do zmartwień. Mówienie w 3 osobie jest zjawiskiem rozwojowym u małych dzieci, szczególnie jeśli Państwo bezwiednie w taki sposób uczyliście dziecko komunikacji. Proponuję abyście Państwo zwracali uwagę na poprawność wypowiedzi i pilnować aby w nich często pojawiała się forma: zjem, pojadę, zrobię itp. Synek powinien wyłapać zmiany i poprzez naśladownictwo nauczyć się wlaściwej formy. Bawcie się z nim wykorzystując do zabaw tematycznych wypowiedzi w prawidłłowej formie.Pozdrawiam.

    na pytanie Nasze dziecko mówi o sobie w drugiej osobie
  • Witam. Rozumiem Pana problem. Palenie papierosów to częsty nałóg w który wpadamy, a z którego wyjście kosztuje nas sporo wysiłku. Jak Pan wie, na rynku znajduje się mnóstwo preparatów i "terapii" które maja wspomagać nas w tym kroku. Każda z nich ma swoje zalety i minusy. Myślę jednak, że największa skuteczność tych metod zależy od motywacji jaką ma osoba je stosująca. Tak jak w Pana przypadku z rzuceniem palenia dzięki Desmoxanowi. W dużej mierze to nasza psychika generuje silną potrzebę zapalenia kolejnego papierosa. I to jakby od niej należałoby zacząć proces rzucania nałogu. Proponowałabym zacząć od fizycznego spisania sobie plusów i minusów palenia. Niech będzie leżało to w takim miejscu aby mógł Pan do tego zaglądać. Odnoszenie się do tego pozwoli wytrwać w ciężysz chwilach. Proszę pamiętać, że motywacją to najsilniejsza broń. Musimy każdego dnia ją pielęgnować. Ważne aby używać codziennie siły własnej woli i każdego dnia pytać się "jak mocno pragnę rzucić papierosa" i przypominać sobie co to mi da. Odkładajmy w widoczne miejsce np w słoik, zaoszczędzone pieniążki z każdej nie kupionej paczki. Obserwujmy jak nasz sukces rośnie a pod koniec np tygodnia kupimy sobie za to coś miłego. W chwilach kryzysu, nie załamujemy się, tylko idziemy dalej. Myślimy o sobie jako o osobie nie palącej, nie jak o byłym palaczu. Powtarzamy sobie, że nie palimy. Preparaty dostępne na rynku mogą pomóc nam w chwilach, kiedy trudno nam zapanować nad nałogiem. Wierze w Pana sukces. Powodzenia.

    na pytanie Palenie po zawale
  • Z tego co opisujesz, miewasz stany napadów paniki, stany lekowe. To duży problem, bardzo utrudniający życie, męczący nas, odbierający nam radość i poczucie spokoju. Na szczęście to też problem z którym dość dobrze umiemy sobie radzić. Zdecydowanie polecam ci wizytę u psychoterapeuty poznawczo- behawioralnego. Będziesz mógł tam przepracować sobie całą tą sytuację, a terapeuta poprowadzi Cię dalej. Twój problem i dolegliwość da się pokonać, potrzebujesz jednak specialisty, który wskaże Ci dorge.. Pozdrawiam i życzę powodzenia.

    na pytanie Problem z zaśnięciem
  • Nie do końca z Pani informacji mogę wywnioskować z czym córka ma największy problem. Czy samo iniciowanie kontaktu stanowi dla niej wyzwanie, czy utrzymywanie go. Czy córka jest dzieckiem nieśmiałym, wycofującym się, czy ma raczej problem ze zrozumieniem społecznym i dopasowaniem się do tego co aktualnie w grupie rówieśniczej się dzieje. Myślę, że w tej sytuacji najleprzym rozwiązaniem byłaby wizyta u psychologa dziecięcego w celu rozpoznania trudności i ewentualnego podjęcia dalszych kroków np. warsztatów grupowych dla córki np Trenigu Umiejętności Społecznych, gdzie mogłaby uczyć się integracji z rówiesnikami. Pozdrawiam.

    na pytanie Problemy w szkole mojego dziecka
  • Witam. Takie reakcje na sytuacje emocionalne wywołane są najczęściej nadmierną aktywnością układu współczulnego. Leczenie medyczne odbywa sie poprzez podawanie odpowiedniej farmakologii (np. beta-blokerów). W tym celu proponuję wizytę u lekarza lub lekarza psychiatry.Z tego co wiem, efekty takiego leczenia bywają różne, bardzo indywidualne. Ze swojej strony polecam wizytę u psychologa zajmującego sie wprowadzaniem technik relaksacyjnych. Podjęcie własnej psychoterapii (polecam nurt poznawczo- behawioralny) również przynosi bardzo dobre efekty.Jest to praca nad sobą, swoimi emocjami. Nie zaszkodzą warsztaty na których mozna skoncentrować się na sobie i swojej sferze emocionalnej np joga. Pani zostawiam wybór. Pozdrawiam.

    na pytanie Plamy na twarzy i dekolcie przy okazywaniu emocji

Na wasze pytania odpowiadają

  • Beata Melaniuk

    Psycholog dziecięcy, psychoterapeuta poznawczo - behawioralny. Mam doświadczenie w diagnozie dzieci z autyzmem, zespołem Aspergera, ADHD, trudnościami wychowawczymi.

  • Maria Kłym

    Psycholog. Prowadzę treningi umiejętności społecznych dla dzieci i młodzieży. Naukowo zajmuję się kształtowaniem tożsamości w okresie wczesnego dorastania.

  • Iwona Gnach-Olejniczak

    Stomatolog z ponad 20-letnim doświadczeniem. Specjalizuje się w implantologii i ortodoncji nieekstrakcyjnej. Opatentowała w Polsce metodę Dental Face Liftingu. Założycielka UNIDENT UNION Dental Spa.

  • Łukasz Fus

    Lekarz - absolwent I Wydziału Lekarskiego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Obecnie rezydent w Zakładzie i Katedrze Patomorfologii oraz doktorant Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

  • Magdalena Zemlak

    Lekarz rezydent chorób wewnętrznych oraz doktorant Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

  • Marek Wolski

    Lekarz rezydent w oddziale Chirurgii i Urologii Klinicznego Szpitala Dziecięcego w Warszawie przy ul. Marszałkowskiej 24.

  • Angelika Sobota

    Lekarz rezydent ginekologii i położnictwa w Klinice Perinatologii i Położnictwa ze Szkołą Rodzenia Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Białymstoku

  • Joanna Giza

    Dietetyk ukończyła Wydział Nauk o Żywieniu Człowieka,specjalizację Dietetyka,Poradnictwo Dietetyczne w IŻŻ. Prowadzi pacjentów szpitalnych z różnymi schorzeniami. Autorka warsztatów żywieniowych.

  • dietetyk Patrycja Sankowska

    Dietetyk, absolwentka Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie. Prowadzi poradnictwo żywieniowe. Autorka bloga diet-coaching.xaa.pl

  • Krystyna Zeńczak-Praga

    Magister fizjoterapii, dietetyk. Absolwentka AWF Poznań. Prowadzi własny gabinet w oraz pracuje na Uniwersytecie Medycznym w Poznaniu.

  • Jerzy Wilgus

    Jeden z najbardziej znanych i cenionych chirurgów plastycznych w Polsce. Właściciel NZOZ EUROKLINIKA w Katowicach.

  • Anna Grabek-Dąbrowska

    Psycholog dziecięcy, psychoterapeuta poznawczo-behawioralny.

  • Bronisław Hońca

    Psychoterapeuta integratywny, terapeuta uzależnień. Prowadzi psychoterapię indywidualną, par oraz psychoterapię grupową.

  • Magda Korulczyk

    Logopeda, Pedagog specjalny, Specjalista w Centrum Psychoterapii Ben-Med

  • Joanna Krawczyk

    Neuroterapeuta. Od kilkunastu lat pracuje z dziećmi i młodzieżą z zespołem Aspergera, wysoko funkcjonującym autyzmem i upośledzeniem umysłowym.