Reanimacja - etapy, zasady, postępowanie

Reanimacja w medycynie z definicji to przywracanie do życia osoby znajdującej się w stanie śmierci klinicznej, inaczej ożywianie. W praktyce reanimacja polega na przywróceniu osobie poszkodowanej krążenia, oddychania oraz świadomości. Reanimacja ma na celu ratowanie życia osób poszkodowanych, zarówno dorosłych, jak i dzieci, u których nastąpiło nagłe zatrzymanie się krążenia. CO trzeba wiedzieć o reanimacji?

Jak pomóc osobie, która się dławi, to warto wiedzieć

Reanimacja to zespół czynności ratowniczych stosowanych w sytuacji zagrożenia życia. Jej celem jest przywrócenie krążenia, oddychania (resuscytacja krążeniowo-oddechowa) oraz czynności ośrodkowego układu nerwowego. Udzielając pierwszej pomocy należy pamiętać, że kluczowe jest wezwanie pomocy. W stanie zagrożenia zawsze należy dzwonić pod numer telefonu 112 lub 999.

Etapy reanimacji

Reanimacja zwykle przebiega w dwóch etapach. Etap I. to resuscytacja krążeniowo-oddechowa. To zespół czynności wykonywanych u osoby, u której podejrzewa się nagłe zatrzymanie krążenia, czyli ustanie czynności serca z utratą świadomości i bezdechem. Na tym etapie należy przeprowadzić zarówno:

  • podstawowe zabiegi resuscytacyjne BLS (ang. basic life support),
  • jak i zaawansowane zabiegi resuscytacyjne ALS (ang. advanced life support).

Etap II to przywrócenie czynności OUN (powrót świadomości), mających na celu utrzymanie prawidłowego krążenia mózgowego.

Reanimacja - zasady pierwszej pomocy

Zadaniem osoby udzielającej pierwszej pomocy jest utrzymanie przy życiu poszkodowanego i nie dopuszczenie do powstania dalszych powikłań do chwili przybycia karetki pogotowia ratunkowego. Co robić? Jak

  1. Upewnić się, czy poszkodowany jest bezpieczny. To samo dotyczy świadków zdarzenia.
  2. Sprawdzić reakcje poszkodowanego. Należy delikatnie potrząsnąć i głośno zapytać, czy wszystko jest w porządku. Jeżeli poszkodowany reaguje, należy zostawić go w pozycji, jaką przyjął, o ile nie jest to niebezpieczne. Należy wezwać pomoc. Jeżeli osoba poszkodowana nie reaguje, należy głośno zawołać o pomoc, a następnie odwrócić ją na plecy, udrożnić drogi oddechowe, odchylając głowę do tyłu i unosząc żuchwę. Ważne, aby jedną rękę trzymać na jego czole, a palce drugiej ręki pod żuchwą.
  3. Należy sprawdzić, czy osoba poszkodowana oddycha. Ocena oddechu opiera się na metodzie „widzę-czuję-słyszę”, czyli widzę unoszącą się klatkę piersiową, czuję oddech na policzkach, słyszę oddech. Ocena powinna trwać maksymalnie 10 sekund.

Wytyczne Polskiej Rady Resuscytacji uczulają: W ciągu pierwszych kilku minut od zatrzymania krążenia  poszkodowany może mieć oddech agonalny lub wykonywać sporadyczne, wolne i głośne westchnienia. Nie pomyl takiego oddechu z prawidłowym. Patrz,  słuchaj i staraj się wyczuć, czy poszkodowany oddycha prawidłowo, poświęcając na to nie więcej niż 10 sekund. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, czy  poszkodowany oddycha prawidłowo, postępuj tak, jakby nie oddychał prawidłowo i przygotuj się do rozpoczęcia RKO.

Jeżeli oddech jest prawidłowy, należy ułożyć poszkodowanego w pozycji bezpiecznej, wezwać pogotowie i regularnie oceniać oddech. Pozycja powinna być stabilna, jak najbliższa ułożeniu na boku z odgięciem głowy i brakiem ucisku na klatkę piersiowa, by nie utrudniać oddechu

   4. Jeżeli poszkodowany nie reaguje i nie oddycha prawidłowo, należy przeprowadzić resuscytację krążeniowo-oddechową.

Reanimacja: resuscytacja krążeniowo-oddechowa

Resuscytacja krążeniowo-oddechowa polega na szybkich i mocnych uciśnięciach klatki piersiowej, wykonywanych naprzemiennie z oddechami ratowniczymi.

W przypadku osoby dorosłej należy wykonać 30 razy uciśnięć klatki piersiowej. Osoba przeszkolona powinna wykonać 2 oddechy ratownicze. Jeśli nie, należy jedynie uciskać klatkę piersiową z częstotliwością 100–120 razy na minutę. Jeżeli poszkodowany oddycha prawidłowo, należy go ułożyć w pozycji bezpiecznej.

Gdy reanimacji poddawane jest dziecko, należy wykonać 5 oddechów ratowniczych metodą usta-usta-nos. Oddechy ratownicze wykonuje się po delikatnym odchyleniu głowy dziecka do tyłu. Należy zatkać poszkodowanemu palcami nos, wziąć wdech i wdmuchnąć powietrze do ust. Jeśli dziecko nadal nie oddycha, należy dołączyć ucisk klatki piersiowej. U niemowląt ucisk wykonuje się 2 palcami. Należy wykonywać 15 ucisków i 2 oddechy zastępcze usta-usta. Jeśli sytuacja się nie zmienia, wykonuje się naprzemiennie 30 uciśnięć klatki piersiowej i 2 oddechów ratowniczych. Wykonując resuscytację krążeniowo-oddechową u dziecka można wykonywać wyłącznie uciski klatki piersiowej – bez oddechów ratowniczych.

Resuscytację krążeniowo-oddechową należy kontynuować:

  • do pojawienia się oznak powrotu krążenia, czyli do chwili, gdy poszkodowany zacznie kasłać, oddychać, płakać bądź się ruszać,
  • do momentu przybycia pomocy.

Wytyczne Polskiej Rady Resuscytacji

Więcej o: