Blokery kanały wapniowego: jak działają, zastosowanie

Antagoniści wapnia, inaczej blokery kanału wapniowego lub Ca-blokery stosuje się w leczeniu chorób układu sercowo-naczyniowego. Pierwotnie stosowano je w terapii nadciśnienia tętniczego. Później okazało się, że pomagają również w chorobie wieńcowej, a także przy zaburzeniach rytmu serca.

Blokery kanału wapniowego mają za zadanie zatrzymanie napływu wapnia do komórek. To proces, który jest niezbędny w ludzkim organizmie, ponieważ przyczynia się do skurczu komórek mięśniowych. W przypadkach chorób układu sercowo-naczyniowego potrzebne jest jednak osłabienie skurczów mięśnia sercowego oraz tętnic. Dodatkowo blokery kanału wapniowego rozszerzają obwodowe naczynia krwionośne i obniżają opór przepływu krwi. To prowadzi m.in. do obniżenia ciśnienia tętniczego.

Blokery kanału wapniowego - działanie i rodzaje

Wyróżniamy trzy grupy blokerów kanału wapniowego: pochodne benzotiazepin (diltiazem), pochodne fenyloalkyloamin (verapamil) oraz pochodne dihydropirydyny. Każda z nich ma inne działanie na układ krążenia. Dwie pierwsze mają głównie wpływ na serce i jego pracę. Ostatnia wpływa na tętnice i obniżenie ciśnienia tętniczego.

Wszystkie blokery kanału wapniowego blokują kanały wapniowego typu L, odpowiadających za pobudzenie oraz skurcz mięśni szkieletowych, gładkich i mięśnia sercowego oraz za wydzielanie hormonów w komórkach endokrynnych.

Kobiecy zawał - to musisz wiedzieć

Blokery kanału wapniowego - wskazania i przeciwwskazania do stosowania

Blokery kanału wapniowego są stosowane w chorobach układu sercowo-naczyniowego oraz stanach zagrażających zdrowiu w obrębie tego układu: przy rozszerzeniu naczyń wieńcowych oraz naczyń obwodowych, zaburzeniach akcji serca, problemach z kurczliwością mięśnia sercowego, nadciśnieniu tętniczym, tachykardii nadkomorowej, migotaniu i trzepotaniu przedsionków, częstoskurczu przedsionków. Ponadto blokery kanału wapniowego (Flunaryzyna i werapamil) z powodzeniem stosuje się w terapii migreny.

Nie powinno się natomiast stosować blokerów kanału wapniowego w przypadku, gdy pacjent przeszedł zawał mięśnia sercowego, ma niestabilną dławicę piersiową, ma zbyt wolną akcję serca, choroby układu bodźcotwórczo-przewodzącego, niewydolność serca, niedociśnienie tętnicze oraz większe zwężenie zastawki aortalnej, zespół chorego węzła zatokowego, blok przedsionkowo-komorowy, kardiomiopatię przerostową ze zwężeniem drogi odpływu.

Podczas terapii blokerami kanału wapniowego mogą wystąpić skutki uboczne, m.in. obrzęki goleni oraz stóp, zaparcia, spadek ciśnienia krwi, wysypki, bóle głowy, zaczerwienienia na twarzy.

Więcej o: