Przewlekła niewydolność nerek

Obraz kliniczny charakteryzujący się stopniowym spadkiem funkcjonalności nerek z nagromadzeniem substancji toksycznych w organizmie i zaburzeniem równowagi wodnej i elektrolitycznej.

Artykuł jest częścią publikacji pochodzącej z nowej serii Biblioteki Gazety Wyborczej pt.: Wielka Encyklopedia Medyczna, którą nabyć można w Kulturalnym Sklepie lub w każdą środę w kiosku

Potwierdzony obraz kliniczny nie charakteryzuje się jedynie zmniejszeniem ilości wytwarzanego moczu. W przewlekłej niewydolności nerek zostają zaburzone także inne funkcje metaboliczne i endokrynne, które zwykle są pełnione przez nerkę. Końcowe stadium przewlekłej niewydolności nerek jest określane również mianem mocznicy. Większość schorzeń nerek o charakterze chronicznym może doprowadzić do powstania przewlekłej niewydolności nerek.

Przyczyny

Najczęstszymi przyczynami są przewlekłe zapalenie kłębuszków nerkowych, odmiedniczkowe zapalenie nerek i stwardnienie naczyń tętniczych nerek. Uszkodzenie nerek może być także związane z chorobą nerek wtórną do innych chorób, takich jak liszaj rumieniowaty układowy, cukrzyca, nadciśnienie tętnicze itp. W niektórych przypadkach nie jest możliwe zidentyfikowanie przyczyny. Skutki przewlekłej niewydolności nerek wynikają przede wszystkim z zatrzymania produktów metabolizmu białek i aminokwasów, które zazwyczaj są usuwane przez nerki. Wśród nich związkiem najważniejszym ilościowo jest mocznik. Inne substancje gromadzą się w organizmie z powodu ograniczonej zdolności metabolicznej nerki. Podnoszą się w ten sposób poziomy plazmatyczne licznych hormonów: parathormonu, insuliny, glukagonu, hormonu somatotropowego, hormonu luteinizującego.

Przewlekła niewydolność nerek - typowe objawy

Należy rozróżnić objawy charakteryzujące przewlekłą niewydolność nerek w początkowej fazie od objawów tej choroby w stadium zaawansowanym.

Objawy początkowe:

nadciśnienie tętnicze (objaw podmiotowy występujący na samym początku choroby);

obrzęki (stóp, nóg itd., objaw gromadzenia się nadmiaru płynów w różnych częściach organizmu);

astenia (powodowana zwłaszcza niedokrwistością, poprawia się, gdy leczenie pozwala na podwyższenie stężenia hemoglobiny);

skurcze mięśni (wynikające z nierównowagi elektrolitycznej we krwi, można im zapobiegać, stosując odpowiednią kurację wyrównującą poziom sodu i potasu);

duszność (powodowana gromadzeniem się płynów w płucach).

Objawy w stadium zaawansowanym:

gwałtowny wzrost wagi ciała;

brak apetytu;

nudności i wymioty;

głęboka astenia;

duszność;

intensywne swędzenie;

uczucie gorzkości w ustach;