Problemy późnego okresu choroby

Objawy uboczne długotrwałego leczenia nakładają się na problemy późnego okresu ch.P. Stwarza to następujące komplikacje:
Dołącz do nas na Facebooku!

Stopniowo zmniejszająca się skuteczność leczenia

Chory może znaleźć się w sytuacji, kiedy przez większość dnia ma dyskinezy lub silny bezruch, a okres korzystnego działania leków - bez objawów ubocznych - stale się skraca. Po zażyciu leków długo oczekuje na ich skutek, doznając w tym czasie przykrych dolegliwości, poprzedzających nastąpienie właściwego efektu leczniczego (bolesne kurcze mięśni , nasilone drżenie).

Inną komplikacją bywa nieprzewidywalne (niezależne od pory przyjmowania leków) występowanie napadów bezruchu (tzw. zamarzanie, "freezing"), lub nagłe przełączenia ("on-off") między złą a względnie dobrą sprawnością.

Narastające zaburzenia postawne

Objawem stosunkowo najtrudniej poddającym się leczeniu są zaburzenia równowagi i upadki, co istotnie ogranicza samodzielność chorych w tym okresie ze względu na trudności w chodzeniu i ryzyko urazu.

Zaburzenia wegetatywne

Jest to grupa objawów, do których należą: obniżenie ciśnienia tętniczego powodujące zasłabnięcia i upadki, uporczywe zaparcia stolca, zaburzenia funkcji pęcherza moczowego (utrudnione, niekompletne oddawanie moczu

lub częstomocz), napadowa zwiększona potliwość z towarzyszącym utrudnieniem oddechu.

Problemy umysłowe

Spowolnienie myślenia, upośledzenie pamięci, zaburzenia orientacji przestrzennej mogą należeć do obrazu ch.P., szczególnie w późnym okresie schorzenia. Ograniczają one samodzielność chorych w takich czynnościach jak prowadzenie samochodu czy poruszanie się w nieznanych miejscach. Depresja i lęk mogą dodatkowo utrudniać skuteczność leczenia niesprawności ruchowej.



Czytaj także:

Depresja u ludzi starszych

Geriatra

Wesołe jest życie staruszka?

Choroba Parkinsona w kwiecie wieku: co dalej?

Choroba Alzheimera: zaniedbany problem?

Więcej o: