Węgorczyca

Szkodliwe dla zdrowia pasożyty mogą przedostać się do organizmu człowieka na wiele sposobów. Nieprawidłowo przygotowany posiłek, kontakt z zanieczyszczoną ziemią - to niektóre ze źródeł . Czasem jest to, tak jak w przypadku węgorczycy, niechciana pamiątka z egzotycznych wakacji.
Dołącz do Zdrowia na Facebooku!

Strongyloides stercoralis, nazywany także węgorkiem jelitowym to mierzący zaledwie 2 mm nicień zamieszkujący przede wszystkim Azję Południowo-Wschodnią, Afrykę oraz Brazylię. Do organizmu człowieka dociera poprzez błonę śluzową lub uszkodzoną skórę. Pasożyt najlepiej czuje się w ziemi lub zwierzęcych odchodach. Z pomocą krwi zostaje kolejno przetransportowany do płuc , oskrzeli. Nieświadomie połknięty trafia do jelita cienkiego gdzie dojrzewa i składa jaja. Następnie zostaje wydalony z organizmu wraz z kałem . Czasem jednak mimo wydalenia wraca do ciała żywiciela i rozpoczyna cały cykl od nowa.

Jednym ze sposobów na zmniejszenie ryzyka zachorowania jest stosowanie podstawowych zasad higieny, szczególnie w czasie urlopu i wizyty w krajach z tropikalnym klimatem.

Węgorczyca - objawy

Charakter oraz nasilenie objawów zależy w dużej mierze od sprawności układu odpornościowego. Dlatego też gdy działa on wyjątkowo sprawnie zakażenie może nie dawać żadnych objawów, a schorzenie wykrywane jest przypadkowo. Pacjenci, u których pasożyt da o sobie znać najczęściej skarżą się na bóle brzucha bóle brzucha, wymioty, biegunkę oraz szybką utratę wagi. Dokucza im kaszel, a w obrębie talii i pośladków może pojawić się niewielka wysypka. Zaczerwienie i obrzęk rozwija się także w miejscu wniknięcia pasożyta do organizmu. Bardzo często chorzy mają kłopoty ze snem, są drażliwi i czują się ciągle zmęczeni.

Zakażenie wegorkiem jelitowym może być szczególnie niebezpieczne dla osób z chorobami mocno oddziałującymi na układ immunologiczny. W grupie największego ryzyka znajdują się przede wszystkim zarażeni wirusem HIV , osoby z zaawansowaną gruźlicą, niedokrwistością, niedożywieniem, chorobą popromienną, trądem lub kiłą. W przypadku takich pacjentów może dojść do rozwoju tzw. węgorczycy rozlanej. Towarzyszące jej dolegliwości są dużo bardziej nasilone, dodatkowo mogą wystąpić zmiany w płucach, objawy neurologiczne i posocznica (sepsa) . Niewłaściwe leczenie niekiedy prowadzi do śmierci pacjenta.

Niepokojący rozwój choroby widoczny jest także u osób przyjmujących kortykosteroidy lub leki o działaniu immunosupresyjnym .

Węgorczyca - diagnoza

Ponieważ węgorczyca bywa mylona z chorobą wrzodową czy pęcherzyka żółciowego konieczne są szczegółowe badania. Przy podejrzeniu schorzenia wywołanego obecnością pasożyta wykonuje się badania krwi oraz kału (niestety test ten bardzo często bywa bezużyteczny, u ogromnej grupy chorych mimo objawów zakażenia w pobranej próbce nie ma potwierdzających chorobę larw). Obok widocznych larw nicienia, wynik morfologii wykazuje wzrost eozynofilii, czyli białych krwinek, których wytwarzanie wzrasta wraz z zakażeniem.

Jeśli nadal, mimo analizy objawów i badań rodzą się wątpliwości konieczna jest biopsja jelita cienkiego.

Węgorczyca - leczenie

Podstawą leczenia jest przyjmowanie leków przeciwpasożytniczych. Ich przyjmowanie konieczne jest także u osób, u których nie wystąpiły dolegliwości i schorzenie przebiega bezobjawowo.

Czytaj także:

Metagonimoza

Dyzenteria (Czerwonka)

Fascjoloza

Botulizm

Salmonelloza

Więcej o: