Dyskopatia lędźwiowa

reda
22.02.2012 , aktualizacja: 18.04.2013 13:29
A A A Drukuj
Dyskopatia lędźwiowa najczęściej pojawia się między 25 a 40 rokiem życia. Cierpią na nią zarówno mężczyźni, jak i kobiety.

Dyskopatia lędźwiowa najczęściej pojawia się między 25 a 40 rokiem życia. Cierpią na nią zarówno mężczyźni, jak i kobiety. (sutterstock)

O dyskopatii lędźwiowej świadczą najczęściej tępe bóle w okolicy lędźwiowej promieniujące wzdłuż kończyny aż do kolana, ból zmniejsza się w pozycji leżącej a nasila podczas chodzenia, drętwienia i zaburzenia czucia w kończynach
Dyskopatia lędźwiowa jest najczęstszą odmianą dyskopatii (około 95 proc. wszystkich dyskopatii) i jedną z najczęstszych dolegliwości u dorosłych. Po raz pierwszy pojawia się między 25 a 40 rokiem życia, rzadko przed 20-tym rokiem życia i po 65 -tym roku życia. Dotyczy zarówno kobiet jak i mężczyzn.

Dyskopatia może być następstwem przebytych urazów, podnoszenia ciężarów powyżej 10 kg przy wyprostowanych kolanach oraz kierowania pojazdami mechanicznymi a nawet wielogodzinna praca biurowa w jednostajnej, lecz niekorzystnej pozycji. Ryzyko dyskopatii lędźwiowej zwiększa się przy paleniu papierosów, stresie, wzmożonym napięciu mięśni, nadmiernej wadze oraz osteoporozie.

Objawy

Tępe bóle w okolicy lędźwiowej promieniujące wzdłuż kończyny aż do kolana, ból zmniejsza się w pozycji leżącej a nasila podczas chodzenia, drętwienia i zaburzenia czucia w kończynach, czasem niedowład pewnych grup mięśni, w pewnych przypadkach może nastąpić skrzywienie kręgosłupa w kierunku chorej strony lub w przeciwnym, wzmożone napięcie mięśni przykręgosłupowych.

Leczenie

W leczeniu dyskopatii lędźwiowej stosuje się dwie metody: zachowawczą i chirurgiczną.

Zachowawcza polega na zastosowaniu leków przeciwzapalnych i kilkudniowym leżeniu. Przeprowadzana jest także terapia ciepłem oraz tzw. ułożeniowa w trój zgięciu w stawach biodrowych i kolanowych. Następnie podejmuje się z wielką ostrożnością próby uruchomienia pacjenta i wykonuje diagnostykę przyczynową. Do leczenia zachowawczego należy też fizykoterapia oraz masaże.

Leczenie chirurgiczne

W większości przypadków dyskopatii lędźwiowej konieczna jest interwencja chirurgiczna. Wskazaniem do leczenia chirurgicznego jest nieskuteczne leczenie zachowawcze oraz charakterystyczne uszkodzenia nerwu: osłabienia mięśni, problemy z czuciem, kłopoty z kontrolowaniem potrzeb fizjologicznych.

Operacyjne leczenie dysków przeprowadza zazwyczaj lekarz neurochirurg. Najczęściej stosowaną metodą jest usunięcie dysku poprzez tzw. fenestrację. Na poziomie dysku chirurg robi nacięcie od 1 do 3 cm i po odsunięciu mięśni kręgosłupa wycina z tylnych powierzchni łuków kręgów okno i usuwa dysk. Innymi metodami są: usuwanie dysku specjalnymi wiertłami wbijanymi przez skórę pod kontrolą rentgenowską oraz nowoczesna metoda dyskoidetomii endoskopowej.

Zobacz także: Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (Choroba Bechterewa)



ZOBACZ TAKŻE

Zobacz więcej na temat:

  • 9
  • 2
Skomentuj:
Zaloguj się

Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX

Zapytaj eksperta

dr n. med. Maciej Kierzkiewicz

Gastrolog radzi

Emilia Gnybek-Ciosek

Skuteczne odchudzanie

Agnieszka Iwaszkiewicz

Życie rodzinne

Katarzyna Albrecht-Stanisławska

Zdrowie małego dziecka

Michał Lew-Starowicz

Problemy seksualne

Anna Englisz i Katarzyna Faliszewska

Zdrowa dieta

Zadaj pytanie ekspertowi